پشتیبانی
رزومه مشاوران توسعه آينده
مدیریت دانش چیست؟
درباره ما | ارتباط با ما | همكاري با ما
اخبارمحصولاتكارفرمايانكتابخانهپرسشهاي متداولسايتهاي مرتبطتصاوير

مجله الكترونيكي مطالعات مديريت دانش

سرمقاله : دانش، سرمایه ایرانی که باید مدیریت شود




سرمقاله: دانش، سرمایه ایرانی که باید مدیریت شود


سال 1391، به عنوان سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی نامگذاری گردیده و همین مسأله می‌تواند امیدهایی قابل اتکا برای کارآفرینان و اهالی تولید ایجاد نماید.


طبیعتاً نامگذاری سال، صرفاً یک حرکت نمادین تلقی نمی‌شود و عنوان آن از سوی مقام معظم رهبری، نشانگر مسئولیت نهادهای ذیربط در اجرایی نمودن فرآیندهایی برای زمینه‌سازی تعالی تولید ملی است.


بهبود تولید ملی و حمایت از سرمایه‌های ایرانی از جهات گوناگون قابل توجه است. اما نظر به دغدغه‌های ما در حوزه مدیریت دانش به خوبی می‌توان ارتباط بین این نامگذاری و لزوم مدیریت دانش را حس نمود.


”سرمایه‌های ایرانی“ اگر چه مفهومی عام به نظر می‌رسد، اما در درون خود قابل تقسیم به سرمایه‌های ملموس و ناملموس است. سرمایه‌های ملموس (tangible asset) شامل دارایی‌ها و سرمایه‌های فیزیکی از جمله املاک تجهیزات، مواد اولیه و امثال آن می‌باشد. این سرمایه‌ها معمولاً زمان تجدیدپذیری کوتاهی داشته و در اقتصاد صنعتی دارای ارزش متمایزکننده هستند.


اما سرمایه‌های ناملموس (intangible asset) سرمایه‌هایی هستند که زمان تجدیدپذیری طولانی داشته و شامل مواردی همچون اعتبارسازمانی، منابع انسانی و دانشی آنها، فرهنگ سازمانی و امثال آن است.


تا دو دهه گذشته سازمان‌ها بیشتر به سرمایه‌های ملموس توجه داشته اند و قدرت متمایزکننده آن‌ها در حفظ و توسعه این منابع بوده است.


اما با تغییر مختصات اقتصادی به اقتصاد دانش‌محور (Knowledge Based Economy) شاهد توجه جدی و پرشتاب به منابع ناملموس و بخصوص سرمایه‌های دانشی در سازمان‌های پیشرو هستیم.


برهمین اساس، اگر نهادهای مسئول، همی جدی برای توجه به سرمایه‌های ایرانی و رشد توسعه آنها داشته باشند، ضروری است که علاوه بر در نظر گرفتن سرمایه‌های ملموس، تمرکز بر سرمایه‌های دانشی را نیز در دستور کار قرار دهند، عنصری که خلاء آن در برنامه‌ریزی‌های کلان کشور کاملاً محسوس است و اندک سرمایه‌گذاری در آن، می‌تواند رشدی چشمگیر و بازگشت سرمایه بسیار بیشتر از سرمایه‌های ملموس را در برداشته باشد.
سرمایه‌های دانشی نه تنها در دانشگاه‌ها و مراکز علمی و تحقیقاتی کشور، بلکه در تمامی صنایع و خوشه‌های صنعتی کشور موجود است، اما متأسفانه رویکردی مدیریتی برای تجدید و توسعه همزمان آنها وجود ندارد.


بنابراین امید می‌رود شکل‌دهی سازو کاری ملی برای توجه به همین سرمایه‌ها بتواند بخشی از حلقه‌های مفقوده توسعه را در کشورمان بیافریند.


با تشکر
دکتر نوید نظافتی
مشاوران توسعه آینده


درباره ما | ارتباط با ما | اخبار | محصولات | کارفرمایان | کتابخانه | مجله مطالعات مدیریت دانش | پرسشهای متداول | سایتهای مرتبط | تصاوير | همکاری با ما | نقشه سايت